Sevgili Rıfat ağabey, Türkçenin en iyi sairlerini sayarken çok değişik isimler söylenebilir;
ama sanırım pek çok insan su ismi tereddütsüz söyler : Ahmed
Arif Diyarbakırlı bir sair A. Arif; şiirlerinde bu Diyarbakır sevgisini görüyoruz. Ahmed Arif' i tanıyanların ortak görüsü, namuslu bir insan olduğu.
Sinirinde de dediği gibi namus isçisi yani sair. Orhan Ağabey dediği Orhan Veli' yi seviyor, ama şiirini Fransız
bohem tarzının bir kopyesi sayıyor ve bu tarz şiiri kabul
etmiyor. Kaynak : El Kitabi -1 Yalcın Küçük, Kasım 1997 Ahmed Arif İçin Kaynaklar : Refik Durbaş, Ahmed Arif Anlatıyor, 1990 ****************** * * * Bir kitabı vardı ama, ömrünün elli yılını adamıştı şiire.
Hem şiire adamıştı, hem halkına. "Ben halkımın mazlum ve
gariban bir ozanıyım. Böyle olmak da yüce bir onurdur,"
diyordu. Yoksa başka türlü nasıl açıklanabilir bunca yaygınlık,
bunca etkinlik kazanması? O tek kitap ki, dünyada başka bir
benzeri var mıdır, bunca baskıya karşın her yıl en az dört
baskı yapsın, 25 yıla yakın bir sürede her yaştan, her kuşaktan
okurun beğenisini kazanıp okunsun. Yalnız Türk edebiyatında değil, dünya edebiyatı içinde de
benzersiz bir olay değil mi onun şiiri? Refik Durbaş, Yasemin ve Martı, İst., 1997 (Cumhuriyet, 3 Haziran
1991). * * * Cumhuriyet'te Ahmed Arif anlatıyor Refik Durbaş yazıyor: "Kalbim
Dinamit Kuyusu". Şimdilik daha çocukluk anıları. Kürtlüğüne
açık göndermeler. Tam ona göre bir laf: "Ben halkımın
mazlum ve gariban bir ozanıyım. Böyle olmak da yüce bir
onurdur." Yaşadığımız çağda ve Türkiye'nin somut
toplumsal / siyasal / kültürel koşullarında bir şairin garibanlığı
benimsemesine şaşmak gerekir bence. Bir eski şiirini de yayınlıyor: eskiliği dolayısıyla hiçbir
yenilik de taşımıyor elbet. Tek değişiklik, günün söylem bağlamında
yapılan "gangster / emperyalizm". 1955'lerde emperyalizm
Türk solunun sözlüğüne, hele şiirde işleyecek ölçüde,
girmemişti. Ahmed Arif'in şiir üzerine bir şeyler söyleyebileceğini sanmıyorum.
Merak ettiğim yeni şiirleri. Bugün biçim / biçem yönünden bir
yerlere gelip gelmediğini onlarda görebileceğiz. Tuhaf: Birden anımsadım: Ahmed Arif'i elinde bir kitapla hiç görmedim.
(Okumayı sevdiğini sanmıyorum zaten.) Bu yüzden tam bir köylü
kurnazlığıyla "garibanlığı" benimsemesine de fazla
şaşmıyorum. Evet, şaşmamak gerekir. Yukarıdaki ifadem yanlış.
Ahmet Oktay, Gece Defteri (8 Nisan 1990 tarihli günlük), İst., 1998,
s. 85 * * * Ahmed Arif'in şiirine, umudun, inceliğin, korkusuzluğun şiiri demişler.
Ekleyeceğim: Onun şiiri, onurun ve alçakgönüllülüğün,
derinliğin ve yalınlığın bile şiiridir. Bu özellikler
sonradan edinilme değil, doğulunun geleneksel özellikleridir. Akıl
ve yürek bir olmuştur. Hayat, en acı, en umutlu deneylerini sermiştir.
O yirmi şiir yazılmıştır. Gülten Akın, Şiir Üzerine Notlar, İst., 1996, s. 56 * * * Yeni bir kitabı yayınlanmadığı için, bugün tamamlanmış bir şiir
bile sayılabilir Ahmed Arif'in yapıtı. Gel gelelim, bunu belli
bir ihtiyat payıyla benimsemek gerekir. Çünkü şair her an yeni
bir ürün verebilir. Yine de, şu an bizim elimizde 19 şiir
bulunuyor. Ahmed Arif'in şiiri dediğimiz olgu, bu şiirlerle
kavranmak zorunda. Ahmet Oktay, Karanfil ve Pranga, İst., 1990, s. 54 * * * Ahmed Arif'in şiiri baştan sona somut gerçeklere dayanan bir şiir.
Ama, tek bir dize kekelemeden, tek bir kez biçim sıkıntısı,
dil, anlatım sıkıntısı çekmeden, benzetmelerin imgelerin en özgününü
bula kullana yazmış. Benzersiz bir ozan. Gülten Akın, Şiir Üzerine Notlar, İst., 1996, s. 61
Beşikler vermişim Nuh'a Utanırım, Binlerce yıl sağılmışım, Nasıl severim bir bilsen. Öyle yıkma kendini, Gör, nasıl yaratılırım, Ana
Sayfa | Güncel
| Serbest
Kürsü | Ne
nedir | Kim
Kimdir | Dayanışma
| Araştırma
İnceleme | Edebiyat
| Linkler
| Politik Sohbet | Tartışma |
